Uwielbiam się myć. Uwielbiam wodę jak spływa mi po skórze, delikatnie przedziera się pomiędzy puchem włosów, rozdziela się na mini-rzeki, a potem łączy w strumienie wartkie. Uwielbiam otwierać usta i wpuszczać strumień z prysznica do siebie, żeby za chwilę wypluć go parskając wesoło. Pompuję z radością mydło, które wybierałam w drogerii, 20 minut kucając przy półce i namiętnie odkręcając nakrętki, żeby przypadkiem nie trafić źle z zapachem, jeśli akurat nie ma mojego ulubionego produktu.
Pieniąca się piana na włosach przysłania mi uszy i zanurzam się w ciszę pianowego świata. Mam chwilę dla siebie i swoich myśli, które w końcu na chwilę usypiają w tych brakach dźwięków.
W zimie dogrzewam ciało ciepłymi strumieniami, a latem schładzam rozpaloną skórę w uldze chociaż chwilowej, ale jakże cudownej.
Kiedy kładę się w wannie, wszystkie mięśnie zaczynają od wewnętrznego „awwww…”, a potem mruczą jak koty i rozciągają brzuszki do drapania. Czekam, aż skóra pomarszczy się tak śmiesznie na stopach, żeby usatysfakcjonowana wyjść z tej przytulnej, mokrej kołyski.
Uwielbiam być czysta. Zapach skóry po wytarciu się ręcznikiem. Podziwiam strukturę porów, które stają na baczność po zetknięciu się z szorstkością świeżo wypranego ręcznika. Co to taki miękki jest, a równocześnie twardy. Niby się ślizga po ciele, ale pobudza kopalnie podskórne do produkcji dopiero co zmytej, lipidowej warstwy.
Stopy zanurzam w dywaniku kąpielowym, który wybierałam krótko, bo zaczarował mnie jego skład: bawełna: 80%, elastan: 20%.
Zawiązuję turban na głowie, okręcam się szlafrokiem w kormorany i siadam zadowolona z życia na chwilę na fotelu i czekam, aż mi się zachce wrócić do świata.
Tak, są dni, kiedy to nie sprawia mi żadnego kłopotu. A potem bywają dni, kiedy sama myśl o dotknięciu wody napełnia mnie lękiem. Boję się, że krople będą za zimne, za ciepłe, za mokre, za szybkie, za wolne… Że wanna będzie za twarda, że prysznic jest brudny i mogłam go jednak wczoraj wytrzeć. Że ta kapiąca kropla z boku, którą słyszę, wpadnie mi do ucha i mózg mi wtedy eksploduje.
I skóra krzyczy od jakiegokolwiek dotyku, dźwięk piłowanych paznokci wwierca się w głowę jak pieśń kościelna, włosy zostają w odpływie i zakładają koła gospodyń.
Ale nie lubię być brudna i pokonuję te wszystkie lęki irracjonalne, ale w środku siebie wyję i czekam na te dni, kiedy łazienka jawi się rajem. I te dni przychodzą niezmiennie.
Członkini Zarządu, Rzeczniczka prasowa
W Attentio pełni rolę Członkini Zarządu, jest Rzeczniczką Prasową i zajmuje się komunikacją zewnętrzną. Dodatkowo angażuje się w monitorowanie spraw refundacji leków na ADHD. Jest graficzką, fotografką reporterską z zamiłowania. Była jedną z pierwszych fotografek klubowych w Polsce. Jej zdjęcia ukazywały się w różnych periodykach i książkach (m.in. “Festiwal Szaleństwa” Wojciech Lis, “30 lat polskiej sceny techno” Łukasz Krajewski, Artur Wojtczak, Radek Tereszczuk). Była zastępczynią redaktorki naczelnej dwóch numerów miesięcznika Laif. Nie wyjmuje nosa z książek, chyba tylko po to, żeby robić zdjęcia, które opowiadają historię życia jej i tych, którzy akurat znajdują się na jej ścieżce. Jest miłośniczką death metalu i muzyki house.
